Ik zit midden in een vreselijke ''paardendip''....

Moderators: Murosch, A_nouk

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
MarchaL

Berichten: 2848
Geregistreerd: 21-07-03
Woonplaats: Brabant

Ik zit midden in een vreselijke ''paardendip''....

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-04-04 08:55

De afgelopen drie dagen heb ik ziek thuis gezeten en heb ik eens enorm veel nagedacht... Normaal gesproken denk ik nooit zo bewust na als er geen directe aanleiding voor is, geen zin in soms, of geen tijd... Als je echter alleen thuis zit met niks omhanden (behalve het huishouden, maar dat gaan we bewust uit de weg Knipoog ) ga je toch vaak automatisch enorm veel nadenken.... Ik dus ook de afgelopen dagen....

Ik dacht na over de tijd voor dat ik mijn paard had en de situatie nu. De tijd voor ik Ozis had was als volgt; Ik woonde pas een half jaartje samen en de muren kwamen s'avonds na mijn werk werkelijk op me af. Ik was dus opzoek naar iets waar ik mijn vrije tijd in kon steken,mijn hobby, iets dat echt van mij was. Paardrijden was al heel lang mijn grote hobby, en aangezien ik het financieel aankon wist ik meteen wat ik wilde, ik wilde mijn eigen paard! Uiteraard was het de bedoeling dat ik hier gelukkig van zou worden en dat dit een goede uitwerking zou hebben op mijn verdere humeur en bezigheden. Afijn, mijn vriend Patrick zag het in eerste instantie totaal niet zitten, het geld, de tijd, de verbintenis die je maakt.... Uiteindelijk begreep hij wel dat het enorm belangrijk voor mij was en dus hebben we samen Ozis gekocht OK dan! .

De rest van het verhaal is misschien al bekend bij sommige van jullie, er is namelijk een hele hoop mis gegaan in die negen maanden dat ik nu paardeneigenaar ben Verdrietig .... Uiteraard zijn er een hoop kleine dingetjes gebeurd waar iedere paardeneigenaar weleens mee te kampen heeft. Het ergste was echter dat mijn paard een ernstig gebrek bleek te hebben, iets wat ooit zomaar fout kan gaan. (vergroeing sesambeentje, klasse 4) Een tijdje terug realiseerde ik me al dat het houden van een paard me wat tegen was gevallen. Niet het zorgen ervoor, niet de tijd die ik er in steek, maar de enorme zorgen en stress die het met zich meebrengt wanneer blijkt dat je paard iets mankeert.... Ozis blijft natuurlijk een paard met zijn gebreken, iets wat mij erg zwaar is gevallen als ''nieuwbakken'' paardeneigenaar.... Een paard kopen is natuurlijk een makkelijke stap, maar alles wat het met zich meebrengt is het probleem...

Misschien snappen jullie het punt al wat, ik begin me langzaamaan te realiseren dat Ozis mij meer zorgen en stress heeft bezorgd als blijdschap en geluk, hetgeen ik toch echt zocht... Nu is het niet zo dat alles negatief is natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk, alle rot dingen die ik inmiddels heb meegemaakt (en mee maak, want het is ook werkelijk iedere keer iets anders) met Ozis overmeesteren wel...

Daarnaast hebben we ook nog de geldkwestie, Ozis kost een heleboel geld. Dit is natuurlijk geen probleem, voor een leuke hobby waar je liefde en plezier uithaalt heb ik dat zeker over! En dan komen we weer terug op het punt hierboven genoemd, het plezier... Dat is helaas vaak ver te zoeken... En dan vraag ik me dus af, iedere maand pomp ik ruim 250 tot 300 euro in het houden van Ozis, en wat levert het mij op? Scheve mond Inmiddels wordt Patrick er ook een beetje niet goed van, alle centjes gaan naar het paard. Hetzelfde paard als waar ik iedere avond over aan het vertellen ben omdat er weer iets aan de hand is wat mij zorgen baart…

Zoals jullie kunnen lezen zit ik in een enorme dip... Ik weet niet zo goed wat ik van de hele situatie moet denken... Ik geef vreselijk veel om Ozis en ik heb absoluut het beste met haar voor, maar is het abnormaal dat ik dit voel? Ik was eerst eigenlijk niet van plan om dit op het forum te zetten, maar ik denk dat jullie als paardeneigenaren mij als enige zullen begrijpen Scheve mond Ik ben benieuwd hoe jullie over de hele situatie zullen denken.... Ik voel me momenteel zo’n vreselijke egoïst…… Verdrietig


Chronos

Berichten: 3071
Geregistreerd: 13-05-03
Woonplaats: Amersfoort

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 09:10

Hay,

Je hoeft je geen egoist te voelen, goed dat doe je toch ik heb ook zo'n periode gehad dat was niet omdat mijn paard wat mankeerde maar omdat we gewoon niet klikte en het was met rijden constant een gevecht. Toen heb ik besloten om Harry te verkopen en dat ging niet zonder traan.

Maar als het een hoop stress oplevert dan moet je ergens een grens gaan trekken want als je er thuis problemen mee krijgt levert je dat nog meer stress op. Verkopen dat gaat lastig worden maar probeer wel een besluit te nemen hoe hard het klinkt. Bij mij is het goed gekomen maar dit zit hem in het lijf van je paard en das een ander verhaal.

Zet voor je zelf een tijdslimiet op dat je voor die tijd een besluit hebt genomen. En je hoeft je niet schuldig te voelen. Want je doet je best!

Ik hoop dat je hier wat mee kunt.... Ach gut

...Dreaming with my eye's wide open...

vikki

Berichten: 14226
Geregistreerd: 21-02-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 09:18

Paardendipjes zijn bij de meesten van ons wel bekend denk ik hoor... globaal snap ik jouw verhaal, maar kan je eens proberen heel specifiek te zijn in wat jou de zorgen en de stress bezorgt? In hoeverre heeft het gebrek van jouw paard invloed op wat je wel of niet met hem/haar kan doen? Oftewel...wat kan je nog wel doen? Soms kan je als je moeite roeien met de riemen die je hebt plezier krijgen in iets dat voorheen niet bepaald leuk had geleken... en tsja, als je er gewoon echt geen plezier meer uit haalt dan kan je je andere mogelijkheden eens op een rijtje zetten en bij alles de plus en min punten opschrijven. Ik hoop iig dat je gauw uit je dipje komt. Ach gut

MarchaL

Berichten: 2848
Geregistreerd: 21-07-03
Woonplaats: Brabant

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 29-04-04 09:56

bedankt voor de lieve begrijpende reacties, ik zat al te wachten op een paar flinke uitbranders Bloos Het lijkt namelijk net of ik de enige ben die met dit probleem zit of heeft gezeten, daarom voel ik me ook zo'n ongelooflijke muts Verdrietig ....

Wat me precies stress bezorgt... Tja, ik las mijn eigen bericht net over en zoals het er nu staat lijkt het net of de gezondheid van Ozis het enige probleem is. Net of ik het niet meer zie zitten omdat ze niet geheel gezond is... Zo bedoel ik het echter niet. Het is gewoon als volgt, ik werk 40 uur per week (+ 10 uur reistijd Boos! ) , heb een eigen huisje (+bijbehorend huishouden helaas Boos! ), volg een studie naast mijn werk en verderest gaat al mijn vrije tijd op naar Ozis.

Ozis was voor mij bedoeld als ontspanning en uitlaatklep zeg maar... Helaas bleek ten eerste al snel dat Ozis qua niveau een beetje te moeilijk voor mij was. In principe ben ik gewoon nog een beginner, ik heb altijd gereden op maneges en vond mezelf wel bekwaam genoeg voor een eigen paard.... Dat bleek dus even tegen te vallen, wat dat betreft ben ik mezelf goed tegen gekomen. Qua rijden gaat het dus verre van vlekkeloos, ik heb Ozis nu 9 maanden en ik ben blij dat ik haar nu 45 minuutjes rustig kan rijden zonder racepartijen en valpartijen van mijzelf Knipoog . Stap, draf en galop en figuurtjes rijden, meer doen we nog niet. Maar dat maakt me geen fluit uit, ik heb natuurlijk alle tijd van de wereld om te ontwikkelen.

Wat betreft dat been, haar afwijking beperkt ons in zoverre dat springen, lange ritten en rijden in een zware bak uit den boze zijn. Voorderest wist de kliniek het ook niet en moest ik het eigenlijk zelf maar uitzoeken.... Qua dressuur ligt het ook vrij simpel, door de problemen met haar been heeft Ozis erg veel moeite met haar balans. De veearts heeft haar ingeschat tot L-dressuur, veel verder zou ze volgens hem niet kunnen komen. Een lekkere buitenrit lijkt me ook wel wat, helaas is Ozis vrij temperamentvol en ik wat angstig dus dat wil ook niet echt lukken.....

Ik trek mezelf gewoon alles vreselijk aan, als ze iets mankeert dan kan ik daar gerust een hele dag aan denken. Het ontbreekt mij natuurlijk ook aan ervaring, het is mijn eerste paard dus in veel situaties weet ik niet hoe ik het beste voor haar kan zorgen.... Helaas is het gewoon iedere keer wat medisch gezien.... Misschien begrijpen jullie het beter zo? Het is dus niet dat de gezondheid of de rijtechnische problemen van Ozis en mij het enigste is, maar als ik dat optel bij de rest van de drukte is het soms wel eens wat veel.... Zoals nu dus Knipoog Ik zit gewoon in een vreselijke dip Verdrietig

Fellor
Berichten: 5005
Geregistreerd: 03-04-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 10:04

Ik snap het wel hoor. Ik heb dit ook een tijdje gehad met een van mijn pony;s die ik toen had. Aan de ene kant is het geweldig, maar aan de andere kant was ik altijd gestresst en had ik er totaal geen zin meer in. Maar teon die pony weg gingt besefte ik weer dat ik echt noiet zonder paarden kon en ben er in die tijd weer helemaal overheen gekomen. Maar de tip die ik je kan geven, zoek een paard dat bij je past en waar je mee kan wat je wil, dat scheelt de helft. verder sterkte en hoop dat je je later wat gelukkiger voelt met je paard.

Jasper
Berichten: 2022
Geregistreerd: 17-06-02
Woonplaats: Wormer

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 10:51

Oeps, wat komt me jouw verhaal bekend voor! Wat bij mij de stress opleverde was het constante schuldgevoel. Ik gaf teveel geld uit aan mijn paard en dus vond ik dat ik mijn partner onrecht aandeed. Ik kon te weinig tijd aan mijn paard besteden, en dus deed ik hem tekort. Ik was contant bekaf van alle verplichtingen (werk, huis, studie) en dus werd ik wanhopig van mijzelf enz enz enz. Slapeloze nachten!
Op een gegeven moment werd ook mijn omgeving me zat met al dat getob.

Er zijn wel een aantal zaken die ik heb kunnen veranderen zodat het leven wat rustiger werd. Ik heb mijn paardje in een stal met voldoende uitloop en gezelschap gezet. Hij kon zelf kiezen of hij op stal wilde staan of buiten wilde zijn. Zodoende hoefde ik niet perse iedere dag met hem bezig te zijn. Hij kreeg zijn beweging en afleiding door met het andere paardje te dollen.
Daarbij werd hij ook beter te rijden. Hij hoefde niet in dat ene uurtje alle energie kwijt te raken.
Ik heb gezocht naar een instructeur die mij kon stimuleren in plaats van alleen maar te vertellen wat er allemaal fout ging. Daardoor kreeg ik ook weer plezier in het rijden.
Ik heb alle dekens, frustels en onnodige zaken de deur uitgedaan. Dat bespaarde aanzienlijk in de kosten.

Helaas hebben we mijn paardje een jaar geleden moeten laten afmaken. Maar ik kan nu naar hem terugkijken met een tevreden blik. Hij had een goed leven bij mij en ik had plezier met hem.

Misschien heb je wat aan mijn verhaal en misschien ook niet. In ieder geval wens ik je oprecht veel sterkte toe en hoop ik dat je samen met je paardje eruit komt!

Esmeralda

Berichten: 10614
Geregistreerd: 07-11-03
Woonplaats: ridderkerk

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 12:35

zou een verzorg paardje niet voor je en oplossing zijn, je heb je ontspannig, geen zorgen, en wat tijd voor je vriend en jezelf. Houd niet in dat je je eigen paardje weg moet doen, maar het lijkt me wel het beste voor je, maar welke beslissing je neemt het blijft zo moeilijk, sterkte ermee hoor. en zoals je al ziet, je bent echt niet de enige. Om die rede heb ik ook een verzorg paardje

Griendheuvels Kate onze eige Shire Topper

[ITP] Shire Griendheuvels Kate 4 jaar

valencia
Berichten: 562
Geregistreerd: 14-07-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-04-04 12:56

hoi, als je eenmaal in een periode beland dat je (voor je gevoel) alles fout doet en je maar blijft afvragen of het "echt wel iets voor jou is" praat je het je onbewust jezelf een beetje aan. Als ik jou was zou ik net als eerder hier boven genoemd, voor jezelf een tijdslimiet stellen en laat het gevoel los dat je egoistisch bent en dat je paard altijd weer iets heeft los!

mijn paard had ook een periode dat ineens alles tegen zat (droes, mok, ander paard verkocht, niet willen eten, enz....) als je jezelf dan even terugtrekt en gaat nadenken, dat dit niet het einde van de wereld is, maar dat je (ook al is je paard misschien ongeneeselijk ziek) ook heel erg veel plezier aan hem gehad hebt en nu eigenlijk nog steeds hebt!!!

met patrick zou ik in ieder geval ook eens een goed gesprek gaan voeren over jouw stres gevoel en je paard natuurlijk. of alles nog te bekostigen valt en of dat het jouw waard is.

je kan misschien iemand zoeken die jou wilt helpen in de verzorging enz. van je paard. zodat je niet meer iedere dag er heen moet en je ook wel eens rust vor jezelf en je vriend/man hebt. Er zijn genoeg mensen die dat willen, dus ik denk dat dat geen groot probleem moet zijn.

veel succes en sterkte!

groetjes mariska

.....


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Chasey, DPTomboy, eefj33, Frieya, iets_nogiets, JackAebe, jenn0dv, Katyatje, Luz_ElenaE, M_maxx, manonnevot, WildChild en 9 bezoekers