Bij mij is de zon weer gaan schijnen!

Moderators: Murosch, A_nouk

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Vendell

Berichten: 430
Geregistreerd: 06-01-02
Woonplaats: Hellevoetsluis

Bij mij is de zon weer gaan schijnen!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-05-03 20:52

Na bijna een jaar van symbolisch rotweer gaat bij mij eindelijk de zon weer schijnen, alles lijkt weer in rustiger vaarwater te komen en de leuke dingen in het leven weten mij ook weer te bereiken. Cool
FF een overzichtje:

September 2002: van werk ziek naar huis, een stevige depressie als diagnose.
Oktober 2002: Arbodienst weet me totaal door de zeik te halen, tenslotte hoort een meid van 25 geen depressie te krijgen. 'Ik zou de boel flessen.'
November 2002: op stal weten de eigenaren de sfeer tot onder vriespunt te brengen door de ongegronde beschuldiging dat ik de mannelijke helft van de eigenaren bezig was te versieren. Bloos Boos! Alleen het idee al! Zoals de waard is vertrouwt hij (in dit geval zij) zijn gasten. Waar roddels al niet toe leiden. Boos! Misselijk
December 2002: arbodienst: 'meisje ga jij eens hulp zoeken, want je bent een psychatrisch patient.'
Januari 2003: om alle ellende te onvluchten ga ik 10 dagen bij mijn broer en schoonzus op de Veluwe logeren en neem mijn paard mee. Schoonzus slaat met paard en al achterover na een steigering. Schoonzus breekt haar heup. Paard kneust hevig de rugspieren.
Februari 2003: schoonzus verliest mede door de val haar nog ongeboren baby, de zwangerschap was drie maanden ver.
Maart 2003: wederom escaleert het op stal, uitpraten is bijna niet te doen. Paard is nog steeds niet te berijden vanwege de val. Ik wil bijna niet meer naar mijn paard en denk dat alles aan mij ligt.

Eind maart keert het tij, op marktplaats lees ik een oproep van iemand in dezelfde woonplaats die een bijrijder zoekt. Ik reageer en het klikt. Die stal is zo anders en biedt zoveel voordelen dat ik daar een stal bespreek. 1 Mei zou ik daar naar toe gaan. Nog voor eind maart sta ik op de nieuwe stal. Op de oude stal maakte ze het onmogelijk normaal weg te gaan. Inmiddels sta ik nu anderhalve maand op die nieuwe stal en het bevalt prima, sterker het is een verademing!

Nu kwam ik vanmiddag een oude bekende van de vorige stal tegen. Zij waren (net als twee andere stalgenoten voor haar) ook van mijn oude stal vertrokken. Ook zij konden niet op de normale manier weggaan. Dit bevestigde wel zo erg dat al het prutsmuts wat ik op die oude stal heb gehad niet aan mij heeft gelegen. Of in iedergeval niet voor het grootste gedeelte... en natuurlijk wist ik dat al, maar het ook zo voelen is toch iets heel anders. En het voelde vanmiddag wel even ZO GOED!

En nu ben ik weer voorzichtig aan het rijden op mijn paardje. De blessure is bijna voorbij. Ik ben weer voorzichtig aan het werken, de depressie is ook bijna helemaal over. Met mijn schoonzus gaat het goed, de breuk is genezen en het verlies van haar baby is (na testen) niet aan de val toe te schrijven. En het bijrijpaard is geweldig en de eigenaaresse heb ik als vriendin erbij. Haha! Het leven lacht me weer toe...

"Het verschil tussen weten en doen is vaak miscommunicatie tussen linker en rechter hersenhelft, en doe daar maar eens wat aan!"


Kytha

Berichten: 14944
Geregistreerd: 23-12-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 20:58

Zo te lezen heb je een hoop ellende gehad de afgelopen tijd!
Gelukkig maar dat het nu veel beter gaat, en nu de zon weer gaat schijnen!

Wie steeds achter de kudde aanloopt, sjouwt altijd door de stront

sanderijn
Berichten: 5643
Geregistreerd: 12-01-01
Woonplaats: daar waar het altijd lijkt te waaien....

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 21:06

fijn meid dat je na zo'n hoop ellende toch weer een beetje beter bent.
tja ik ken het al e goed
narigheid komt nooit alleen,altijd gebeurt alles tegelijk
sterkte met je paard!
enne misschien kunnen we eens meeten ik woon vlakbij(en ben ook een 25-jarige met ziekte verleden)

gast361
Berichten: 25879
Geregistreerd: 07-03-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 21:16

Hoi Vendell, ik las je verhaal en heb t echt met je op.
Ik heb ook een ernstige depressie gehad, heb nu pillen ervoor en weet een beetje hoe beroerd je je voelt..

En dan ook nog al dat gedoe bij je oude stal, wat achterlijk!! halve mannen groep verzieren?? Jalours?? Verward

ik moet t ook vaak bezuren, ook op stal ben ik super onzeker, kom er nog voor mn paard maar da's alles, ik voel me weggekeken...

En het kan zo leuk zijn, er heerst ook zo'nn samensfeertje bij ons, ik val daar buiten, ik heb zoiets van iedereen in zn waarden, toch??

Maar ik rijdt geen wedstrijden, de rest wel dus val er echt buiten ik rijdt veel liever recreatief..
heb je een eigen paard??
En bevalt t bij je nieuwe stal beter??

Succes mss kan ik je vaker spreken, heel apart onderwerp...
liefs Chiqa

Vendell

Berichten: 430
Geregistreerd: 06-01-02
Woonplaats: Hellevoetsluis

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-05-03 21:51

Ja, het is opvallend hoe veel mensen met een depressie kampen of hebben gehad...
Het meest erge vind ik nog steeds dat iedereen zo goed-bedoeld zegt: 'meid, ik weet wat je door maakt, ik heb ook zo iemand in de familie gehad met een depressie.' en dan vervolgens je het hele zwaarmoedige verhaal op willen dringen; hoe zwaar die tijd wel niet voor hen geweest was... terwijl ik al bij de derde zin mij concentratie op het verhaal kwijt was en me het liefst even uit de drukte en aandacht weghaalde (voor niets op de wc te gaan zitten of zo)... ik heb/ had ECHT geen behoefte aan uithuil-schouder voor een ander te zijn, ik had er zelf een nodig!

Wie weet Sanderijn, dat we een keer meeten, Spijkenisse is echt een muizenstap afstand van Hellevoet. Staat je pony/ paard in Spijkenisse zelf?

Chiqa: ik heb het met medicijnen geprobeerd maar ik werd enkel rotter van de Prozac. Dat heb je wel eens. Ik heb er voor gekozen helemaal geen medicijn tegen de depressie te slikken. Dan wist ik teminste dat die 'dalen' van mezelf waren en niet nog eens negatief bekrachtigd werd door een medicijn. Man, die dalen waren diep! Maar ik ben erdoor... het is een hele enge ziekte... zo'n depressie

"Het verschil tussen weten en doen is vaak miscommunicatie tussen linker en rechter hersenhelft, en doe daar maar eens wat aan!"

gast361
Berichten: 25879
Geregistreerd: 07-03-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 22:04

echt heel eng, he, ja en die andere verhalen, daar heb je niks aan, mss wat herkenning als je iemand spreekt die t ook heeft meegemaakt....
Ja prozac is geen lekker middel he....
ik heb remeron, en geen las van enge bijwerkingen, maar ja ieder zn keus, sterkte

DMHorses

Berichten: 1758
Geregistreerd: 22-04-03
Woonplaats: Alkmaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 22:07

hoi, ik heb je verhaal gelezen en moet zegge dat heel veel dingen mij bekent voorkomen! Ik ben zelf nog maar 18 en heb een jaar lopen te tobben met allerlei depressies en dingen. Het is voor andere mensen dan echt niet voor te stellen wat je meemaakt. Ik ben daardoor heel veel dingen kwijtgeraakt, maar heb daar nu ik weer helemaal genezen ben ook een heleboel voor terug gehad. Ik sta nu veel sterker in me schoenen! Ik geniet weer overal van, vooral van me paardjes!
Ik weet zeker dat het voor jou ook weer allemaal goed komt, na regen komt zonneschijn, zegge ze altijd. Bij mij heeft het ff geduurd maar ben er gelukkig weer helemaal bovenop.

En ff over die medicijnen, heb er zelf ook aan moeten geloven, vond het helemaal geen pretje. Ik ben er toen ook tegen advies in mee gestopt. Ze zeggen wel dat het een tijd duurd voordat het gaat werken, maar werd er ook alleen maar beroerd van. Slik nu vitamines om aan te vullen wat ik te kort kom!

Dreams can come true DM Safira (Forelock's Shaheen x DM Samara) Born 19 april 2016!!

Vendell

Berichten: 430
Geregistreerd: 06-01-02
Woonplaats: Hellevoetsluis

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-05-03 22:18

MissSol schreef:
Ze zeggen wel dat het een tijd duurd voordat het gaat werken, maar werd er ook alleen maar beroerd van. Slik nu vitamines om aan te vullen wat ik te kort kom!


Ja volgens de huisarts duurt het tussen de 4 en de 6 weken totdat de anti-depressivia aanslaan, maar ik had na ruim 9 weken nog geen 'vangnet' gevoel voor mijn slechte buien, Sterker nog, mijn vriend ging zeggen dat ik er steeds slechter van werd... ik ging echt rare dingen doen...en die gekke dingen werden ook steeds heftiger, frequenter en abnormaler... een gegeven moment wordt je bang van jezelf... en je ziet jezelf ook niet steeds raardere dingen gaan doen. Voor jezelf is alles absoluut logisch. Zelfs de wereld verlossen van jouw lastige aanwezigheid lijkt volkomen logisch. Nee, 't is geen pretje... gelukkig is het voorbij...

"Het verschil tussen weten en doen is vaak miscommunicatie tussen linker en rechter hersenhelft, en doe daar maar eens wat aan!"

DMHorses

Berichten: 1758
Geregistreerd: 22-04-03
Woonplaats: Alkmaar

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-05-03 23:01

ja ik ken dat gevoel van bang zijn wel ja.. ik heb ook hele rare dingen gedaan en die pillen hielpen mij er zeker niet bij. Ik was mezelf echt totaal kwijt, had op momenten hele enge gedachten waar ik nu zelfs nog kriebels van krijg dat het ooit zover heeft kunne komen.
enja voorbij is het zeker....gelukkig is het allemaal nog goed gekomen...

Dreams can come true DM Safira (Forelock's Shaheen x DM Samara) Born 19 april 2016!!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Ann1ck, Beaukie, Marit_P, Twist1991, Whizz, Zoe_97 en 12 bezoekers