Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-10 13:49

Als het leven je paardenhobby inhaalt……

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-10 13:49

Toen ik nog een klein paardenmeisje was, wilde ik ‘laterzzz’ altijd in de paarden. Verstandig als mijn ouders waren, kwam daar niks van in. Ik moest een goede opleiding volgen, een goede baan vinden en dan kon ik als hobby gewoon lekker een paard ernaast houden.

Zo gezegd, zo gedaan…ondertussen werk ik al weer een paar jaartjes, heb best een leuke loopbaan opgebouwd, die de laatste maanden als een raket vooruit is gegaan. Ik heb een gezin, een lieve dochter en dat paard betaal ik inderdaad helemaal zelf, van mijn eigen verdiende centjes en dat kan meer dan prima.

Eigenlijk het ‘ideaalbeeld’ zoals veel jonge bokkers het voorgeschoteld krijgen: zorg dat je je paard als hobby kan houden, dan laat je anderen voor je uitmesten/vegen etc. So far so good zou je denken, maar dan….

De laatste maanden begin ik me af te vragen of ik dit er eigenlijk allemaal wel voor over heb. Ik heb een pittige baan, die ik met ontzettend veel passie doe. Door mijn paardenhobby komt het regelmatig voor dat ik zaken moet afzeggen, die eigenlijk goed zouden zijn voor mijn projecten/carrière. Andersom zijn er heel wat weken dat ik maar twee keer een half uurtje op mijn paard zit, omdat ik voor mijn werk weg ben of gewoon uitgeput door mijn drukke leven. En dan doet het best pijn om die paar honderd euro neer te leggen, voor dat uurtje in de week dat ik dan echt tijd kan maken voor mijn paard. ( paard komt overigens niks te kort, wordt verzorgd, buiten gezet, gereden etc. )

Daarnaast is het zo dat mijn paardenhobby ook een hele belasting is voor mijn gezin. Financieel natuurlijk, hoewel we dat prima kunnen hebben, maar vooral qua tijd. Ik werk fulltime, dus de schaarse vrije tijd die ik heb, besteed ik het liefst aan mijn gezin. Maar ik ben altijd op pad, elk weekend minimaal twee dagdelen op stal, doordeweeks kan ik mijn dochter regelmatig niet op bed leggen omdat ik les heb etc. Bovendien wil ik ook wel eens wat anders. Ik heb een aanbod om aan mijn PhD te beginnen, ik wil wel eens een boek uit lezen binnen 3 weken i.p.v. in een jaar. Ik heb andere interesses waar ik niet aan toe kom, ik kan niet eens andere interesses ontwikkelen. Ik kijk nooit het nieuws, geen tijd om de krant te lezen etc.

Aan de andere kant: ik heb dit paard vanaf jaarling, hij zou mijn droom waar moeten maken, eindelijk voor mezelf een wedstrijdpaard. Ik heb er ontzettend veel in geïnvesteerd. Als ik de tijd heb om te rijden, dan geniet ik er echt van. Ik heb heel mijn leven intensief geleefd voor de paarden, dat leg ik niet zomaar naast me neer.

Het kost me heel veel moeite om dit toe te geven. Ik heb het gevoel dat iedereen wat van me verwacht, dat ik nu eindelijk mijn droom aan het waarmaken ben, en dat ik daar heel gelukkig van word. Ik ben een paardenmeisje, zit in die wereld, ben bestuurslid, vrijwilliger, breng elke vrije minuut ( die steeds schaarser worden ) door op stal, mijn dochtertje is nu al gek van paarden, heel mijn sociale leven bestaat uit paardenmensen/gebeurtenissen. Ik heb dit paard van mijn man gekregen, zodat ik mijn droom waar kan maken. Maar ik denk dat dit niet meer mijn droom is………..

**Geplaatst**: 17-03-10 13:57

Re: Als het leven je paardenhobby inhaalt……

Geplaatst: 17-03-10 13:57

Wauw, mooi geschreven Erleyne, ik wens je sterkte en succes met de beslissing die je gaat nemen

**Geplaatst**: 17-03-10 14:02

Geplaatst: 17-03-10 14:02

Hier een beetje dezelfde soort situatie, getrouwd, 2 kinderen van 3 en 5, 32 urige werkweek in een super leuke baan, alleen....

ik ervaar het heel anders. Heb namelijk overal de lat wat lager gelegd, ook met paardrijden. Ik doe geen wedstrijden, ik rij lekker recreatief, soms in de bak, dan weer buiten in het bos, heb 1x in de 2 weken les. Paard staat volpension, dus ik kom alleen om te poetsen, tutten en rijden.

Voor zover ik een "schema" heb ziet het er als volgt uit:
maandagavond rijden, man brengt kinderen naar bed
dinsdagavond thuis, man gaat hardlopen ik breng kinderen naar bed
woensdagavond rijden of les, man brengt kinderen naar bed
donderdagavond thuis, ik breng kinderen naar bed, man hardlopen
vrijdagavond rijden, man brengt kinderen naar bed
zaterdagochtend rijden kort
zondagmiddag rijden lang (meestal buitenrit)

gelukkig heb ik een man die ook stofzuigt, wast en poets zeg maar dus dat verdelen wij. boodschappen doe ik vaak op mijn vrije woensdag met de kinderen, alles wat ik vergeten ben haal ik vanaf werk naar huis.

de dinsdag en donderdag dat ik 's avonds thuis ben ga ik wel vaak even langs om even te kijken hoe het met paard gaat.

zelf wil ik graag endurance gaan doen, maar met 2 kleine kinderen is dat niet handig, ik hou me voor dat over een aantal jaar de kids wat groter zijn en of mee gaan of thuis blijven.

waarom niet nu even je droom de ijskast zetten en over een paar jaar er weer uithalen. of een dag minder gaan werken zodat je wat meer tijd voor jezelf hebt, moet dat fin. wel kunnen.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:04

Geplaatst: 17-03-10 14:04

Jeetje. Ik begrijp dat je hiermee zit en dat het moeilijk is om toe te geven, ook naar jezelf toe. Maar je moet natuurlijk eerlijk zijn tegenover jezelf (en je paardje). Als je zeker weet dat dit toch niet is wat je wilt en dat je voor je carriere wilt gaan en andere hobby's/intresse's wilt ontwikkelen, dan moet je dus toch een keuze maken.
Ik wens je veel succes en sterkte met je beslissing.

Vind het wel heel knap dat je dit zo hebt kunnen bekijken voor jezelf. Veel mensen zouden het denk ik niet durven.

hetbommeke schreef:
Waarom niet nu even je droom de ijskast zetten en over een paar jaar er weer uithalen. Of een dag minder gaan werken zodat je wat meer tijd voor jezelf hebt, moet dat fin. wel kunnen.

Dit zou misschien ook een goed idee zijn.

Misschien ga je het wel heel erg missen, of ben je er zeker van dat dat niet zo is?

Laatst bijgewerkt door Poppetjes_ op 17-03-10 14:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-03-10 14:05

Geplaatst: 17-03-10 14:05

Wauw wat een verhaal!
Ik heb zelf ook wel eens een dipje gehad, maar volgens mij ben jij er al heel aardig uit dat een paard niet meer in jou leven past...
Denk er goed over na wat je zelf wilt en anders probeer je eens een week paardvrij door het leven te gaan, om te kijken of het bevalt

**Geplaatst**: 17-03-10 14:09

Geplaatst: 17-03-10 14:09

Moeilijk, een dag heeft maar 24 uur, en het is idd. heel moeilijk om je eigen verplichtingen/wensen daarin te passen, en daarnaast ook nog eens die van je gezin en je paardenhobby.

Je moet heel rustig nadenken over hoe jij je dagen wil indelen. Het kan zijn dat paarden idd. je droom niet meer is, maar het kan ook zijn dat het je droom niet meer lijkt doordat het "stress/tijdsdruk level" zo hoog komt dat de lol er gewoon simpelweg af is.

Beleef je ook plezier aan je paard gewoon omdat het je paard is, of horen wedstrijden, bestuurslid zijn, vrijwilliger zijn perse in het "pret"pakket. Gewoon genieten van een paard neemt veel minder organisatiegedoe met zich mee, dan je vrijwilligerswerk/bestuurslidmaatschap, lessen en alles waarvoor van te voren een datum bepaald wordt waar je je dan ook aan moet en wilt houden.

Misschien moet je alles een even op een laag pitje zetten, kijken hoe het bevalt en daarna dingen laten liggen of terug opnemen in je activiteiten.

Ik denk dat het in jij een vrij perfectionistisch persoonlijk hebt en alles voor meer dan 150% wil doen, en dat past niet in een dag.

Neem in iedergeval de tijd, en praat er met verschillende mensen over.Met paarden- en niet paarden mensen. Wat vind je man wat je moet doen?

Ik wens je heel veel succes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-10 14:13

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-10 14:13

hetbommeke schreef:
waarom niet nu even je droom de ijskast zetten en over een paar jaar er weer uithalen. of een dag minder gaan werken zodat je wat meer tijd voor jezelf hebt, moet dat fin. wel kunnen.

Mijn droom staat al in de koelkast, door tijdgebrek rijd ik eigenlijk geen wedstrijden en alleen een paar keer per week een beetje in de bak sloffen

Dat is net niks, ik kan niet echt trainen, dus haal geen voldoening uit het rijden, en dan vind ik het weer zo zonde.

Ik werk al vier dagen, maar gezien mijn functie komt het zeer regelmatig voor dat ik vooral 's avonds alsnog moet terugkomen. Minder dan fulltime ( dus in mijn geval 4 x 9 ) is eigenlijk geen optie, dan zou ik in functie zo'n stap terug moeten doen dat ik mij zit te vervelen op mijn werk.

@Rianneke: ik heb idd een paar weken 'paardvrij' geleefd. Heerlijk boeken lezen en op pad met mijn dochter. Ik heb mijn paard geen seconde gemist, nou ja, een paar secondes misschien. Toen ik weer op stal kwam, had ik er ook wel weer plezier in. Ik ga ook echt niet met tegenzin rijden ofzo, dat is het lastige, dan was ik meteen gestopt.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:16

Geplaatst: 17-03-10 14:16

Alle dingen zoals vrijwilligerswerk ,bestuurslid afzeggen. 1 dag minder gaan werken. Prioriteiten anders indelen. en 1 dag in de week een voor jezelf dag inlassen. Alleen voor jou en wat je zelf echt wilt doen. Bij mij gaf/geeft dat heel erg veel rust. Zo laad je op en kun je de andere 6 dagen net wat vlotter doorwerken.

Werken en cariere maken is niet het belangrijkste in een leven. Gelukkig zijn met de kleine dingen die je hebt maakt meer goed dan een bak met geld en een goed lopende cariere

**Geplaatst**: 17-03-10 14:19

Geplaatst: 17-03-10 14:19

Ik begrijp je heel goed, dat was ook 1 van de redenen waarom ik mijn arabiertje 5 jaar terug had verkocht, ivm tijd en moe moe en vooral ook omdat mijn arabier nogal lui is van nature, waardoor ik er geen zin meer in had, ik was pittige dravers gewend, daarom koos ik ook voor het ras Arabier en kocht hem als jaarlinghengst, maar helaas op 2 jarige leeftijd na castratie is hij een heeeeel stuk rustiger geworden en ook mijn werk goed willen blijven doen en mijn vriend ook niet verwaarlozen en er is meer dan paarden alleen. Dit alles bij elkaar maakt dat ik de beslissing nam mijn arabier te willen verkopen.

Nu ben ik daarvan teruggekomen, paarden is een verrijking van je leven, ik heb mijn arabier weer terug en ik geniet heel erg van mijn paard, ja tijd moet je ervoor maken, ik zorg dagelijks zelf voor mijn paard, op de dagen dat ik werk wordt hij buiten en binnen gezet, hij komt niets te kort, maar het scheelt zeker enorm dat ik geen kinderen heb en ik heb ook geen kinderwens, voor mensen met kinderen is het denk ik toch anders, dan is het veel drukker en zwaarder, mijn vriend gunt het me van harte.

Ik zou als ik jou was paard niet wegdoen maar voor de helft in de week leasen, zodat de kosten ook verdeeld wordt aangezien je niet veel meer doet met je paard, of je moet de lat lager zetten en gewoon lekker gaan tutten ipv moet moet moet en presteren met je paard en dat kost inderdaad tijd en training.

Succes.

Laatst bijgewerkt door Ragdollcat op 17-03-10 14:21, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-03-10 14:21

Geplaatst door de TopicStarter : 17-03-10 14:21

@Fiona: mijn man wil dat ik verder ga met de paarden. Nou ja, hij wil vooral ons paard niet verkopen, omdat hij er ook aan gehecht is en hoopt dat mijn dochter er uiteindelijk mee verder wil ( mijn dochter is nu 2 en mijn paard is over de 1.70, dus dat zal nog wel even duren ). Hijzelf heeft er overigens niets mee, hij zou niet een dag in de week de zorg over willen nemen ofzo.

Vrijwilligerswerk e.d. heb ik ondertussen ook opgezegd, maar ik heb een onzettend grote maatschappelijke motivatie. De tijd die ik nu vrij heb gemaakt, zou ik graag in de ouderraad o.i.d. zitten op de KDV van mijn dochter.

@Shadowflower: mijn baan is voor mij wel belangrijk, dat is het hele punt van dit verhaal. Zowel voor mezelf als dat ik via mijn baan een bijdrage lever aan de samenleving. 1 dag in de week voor mezelf.....dat zou ik niet eens willen. Als je kinderen hebt, ben je al blij met een uur voor jezelf. Ik snap je insteek, maar dat is niet realistisch als je een gezin hebt.

Laatst bijgewerkt door Zesiram op 17-03-10 14:26, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-03-10 14:22

Geplaatst: 17-03-10 14:22

Ik ken je gevoel. Ook ik vind het geen voldoening om dingen maar half te kunnen doen.
Ik heb een aantal jaren geleden een studie naast mijn werk moeten volgen waardoor ik nauwelijks nog tijd had voor het paard dat ik toen reed. En hoezeer het me speet omdat paarden toch ook mijn leven zijn, heb ik besloten om er mee te stoppen zolang als nodig was.

Een dag heeft maar 24 uur, je kunt jezelf niet in 2-en delen en zult dus een beslissing moeten maken.
Ik geloof dat je voor jezelf die beslissing al genomen hebt. Je kunt nu ook niet doen met je paard waarvoor je hem eigenlijk aangeschaft heb en je bent nu op een punt in je leven waar andere dingen een belangrijkere rol spelen.

Er komt vanzelf weer een punt in je leven waarin paarden weer een grotere rol kunnen spelen. Tot die tijd zou ik de beslissing nemen om er voorlopig helemaal mee te stoppen zodat je je niet meer schuldig hoeft te voelen en je je helemaal kunt richten op de dingen die nu gewoon je aandacht nodig hebben. Je kunt toch niet alles tegelijk.

Succes ermee!

**Geplaatst**: 17-03-10 14:24

Geplaatst: 17-03-10 14:24

Wat mooi en eerlijk geschreven. Zoals ik het lees lijkt het alsof je moeilijk 'nee' kan zeggen als mensen iets van je vragen (al jouw vrijwilligers werkzaamheden) en dat jij onder druk van jouw omgeving doorgaat het het 'waarmaken' van jouw droom. Want iedereen zegt immers: 'meid, wat heb jij het goed voor elkaar' of zoiets dergelijks. Ik hoor dat ook vaak, omdat ik een goede baan heb, een mooi huis en financieel onafhankelijk ben. Het voelt als een soort van falen als je iets verandert aan dat ideaal beeld.

Maar toch mag je dit gevoel niet negeren. Het is jouw gevoel, jouw leven en dat moet je leven zoals jij dat wilt en niet zoals de 'buitenwereld' verwacht dat jij het leeft. Vaak weet je wel wat je wilt, maar is het moeilijk om het hardop te zeggen en ook daadwerkelijk te doen. Ik kan je alleen maar adviseren om eerlijk tegenover jezelf te blijven en er met je man over te praten. Het besluit dat je dan neemt is een goed besluit voor jou, jouw gezin en jouw paard en wat de rest van de mensen ervan denkt....ach dat is allemaal niet belangrijk.

Veel succes.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:25

Geplaatst: 17-03-10 14:25

lastige situatie.
ik zit zelf met een soortgelijk maar iets ander probleem.

ik heb geen eigen paard, maar ben bijrijder, dus de situatie is al een stuk makkelijker..
de tijd had ik altijd wel, maar mn vriend begon me 's avonds toch wel te missen. aangezien hij ook veel avonden weg is, en vaak de avonden dat ik eens niet bij t paard was, vond hij het wel gezellig als ik eens wat meer thuis zou zijn.
daarnaast kan ik het financieel ook echt niet meer opbrengen doordat ik helaas van baan moest veranderen..

voor mezelf heb ik nu gezegd dat ik voorlopig beter kan stoppen, om meer tijd aan andere dingen te kunnen besteden. want die paarden slokken idd wel een groot deel van je leven op.

een moeilijke beslissing, maar er komt een dag dat je misschien helemaal niet meer naar je paard kan (paard dood, of je bent te 'oud', of een blessure, weet ik veel wat), en dan heb je misschien spijt dat je je hele leven aan die paarden besteed hebt, en je belangrijke dingen hebt laten liggen die je verder hadden kunnen brengen, zoals je werk of opleiding.

misschien is een bijrijder voor jou een idee? of je paard te lease aanbieden? dan kan je altijd nog terug als je dat zou willen, maar het geeft je wel meer ruimte...

**Geplaatst**: 17-03-10 14:28

Geplaatst: 17-03-10 14:28

Voor jezelf dag als in bijvoorbeeld op een zondag iets doen wat je echt leuk vind. Dat dat toevallig je gezin is of je paard of wat dan ook is aan jou. maar doordat je zoiets doet en vooral op het gemakje laad je op.
Daarnaast als je zo graag vanalles wilt doen ed. dan is het logisch dat je het druk hebt en op dn duur breekt dit je gewoon op .... Het is maar net wat je zelf wilt. Een mens is niet gemaakt om 24/7 te werken.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:31

Geplaatst: 17-03-10 14:31

Ik heb nooit begrepen hoe mensen het nog leuk kunnen houden met een (bijna) full time baan, kinderen en paard. Volgens mij word je dan geleefd.

Ik had zonder kinderen al bijna geen sociaal leven meer met een paard en een full time baan.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:32

Geplaatst: 17-03-10 14:32

shadowflower schreef:
Werken en cariere maken is niet het belangrijkste in een leven. Gelukkig zijn met de kleine dingen die je hebt maakt meer goed dan een bak met geld en een goed lopende cariere

Werk kan je ook buiten die bak geld om gelukkig maken.

TS, ik heb de beslissing anderhalf jaar geleden gemaakt. Ik wilde graag een tweede studie doen, ik moest op dat moment fulltime werken om het financieel rond te breien en ondertussen bouwde dat schuldgevoel zich op omdat ik niets met volle overgave kon doen. Ik had een ontzettend lieve bijrijdster, maar ik besteedde zelf steeds minder tijd aan mijn paard. Als ik heen ging vond ik het jammer om niets met haar te doen, waardoor ik 's avonds laat pas weer bekaf in bed stapte. Ik was te ambitieus om een beetje recreatief in de rondte te rijden.

Ik moest kiezen tussen studie en paard en het paard heeft verloren. Ik heb voor paardlief het leukste en beste nieuwe baasje ooit gevonden, ben een dag minder gaan werken (werk nu ook 4x9) en ben weer met een studie begonnen, waar ik met volle teugen van geniet. Mis ik haar, ja, maar ik heb geen spijt van mijn beslissing. Het helpt dat ik van een lief vriendinnetje 1 keer per week op haar paard mag rijden, wat de pijn flink verzacht heeft en me evengoed weer uitdaging gaf (vond het doodeng om weer op een vreemd paard te rijden) en inmiddels rij ik nog eentje twee keer in de week bij. Ik vind het heerlijk om met beide beestjes aan de gang te zijn, maar de druk is ervan af. Ik richt mijn ambitie weer lekker op mijn werk en studie en hou dat paardrijden puur voor de ontspanning. En als ik daar en passant nog wat beter in word, prima, maar het moet niet meer.

Ik vind het eerlijk dat je dit jezelf afvraagt. Het is geen schande om ermee te stoppen Misschien ga je het net zoals ik missen, misschien niet. Er is buiten de paarden om ook nog een heel leven waar je van mag genieten.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:37

Geplaatst: 17-03-10 14:37

Ik krijg het gevoel dat je voor je zelf van alles moet. Werk, maatschappelijk bezig zijn, gezin, 100% inzet tijdens het paardrijden etc. Misschien is het goed om je te gaan bedenken wat nou echt belangrijk voor je is. Eventueel met behulp van een coach of zo. Want anders loop je jezelf voorbij straks of doe je alle dingen maar half. En volgens mij ben je daar het type niet voor. Kaka heeft haar keuze gemaakt. Die was vast niet makkelijk maar heeft haar wel rust gebracht. Gelukkig kon ze wel blijven rijden. Dan niet meer op haar eigen paard, maar het is nu wel meer ontspanning. Keuze zijn helaas niet altijd even makkelijk. Succes met het maken van die keuze.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:37

Geplaatst: 17-03-10 14:37

Je verhaal is wel herkenbaar. Ben net gestopt met mijn verzorgpaard omdat ik zo graag naar het buitenland wilde. De afgelopen jaren heb ik ook heel erg het gevoel gehad dat het paard mij beperkte. Wilde graag dit doen, wilde graag dat doen, maar veel dingen waren ook vakantie of weekenddingen, en daar had ik geen tijd voor want ik moest naar het paard. Maar ja, als je zo gek bent op een paard dan heb je eigenlijk geen keuze. Dan reis je gewoon braaf elk weekend op en neer en wordt alles zo aangepast dat je toch 2 dagen paard hebt. Nu heb ik dus al 3 maanden geen paard gezien en ik mis paarden. Dan kom ik straks weer terug en moet ik de beslissing gaan maken of ik een nieuw paard ga zoeken of al die andere dingen ga doen waar ik nooit tijd voor heb gehad.

In jouw geval is het nog een stuk lastiger, maar ik kan me dus wel enigszins je dilemma voorstellen. Ik weet dat jij en je paard geen gemakkelijke tijd hebben gehad en dat net als alles weer lekker lijkt te lopen begin je te twijfelen. Als je toch besluit je paard te houden denk ik dat het toch een kwestie van prioreiten stellen wordt. Ben je liever bezig als vrijwilliger of breng je liever tijd door met je gezin? Ben je liever bestuurslid of lees je liever een goed boek? We zouden allemaal wel supermensen willen zijn, maar soms kun je niet alles tegelijk doen en moet je keuzes maken. Leasen voor een paar dagen in de week zou denk ik ook geen slechte oplossing zijn, maar kun je ook accepteren dat je nu niet gericht traint voor wedstrijden? Als je geen lol hebt in wat je nu doet, zul je dat waarschijnlijk ook in de toekomst niet krijgen.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:37

Geplaatst: 17-03-10 14:37

Je man wil je paard niet kwijt omdat hij er ook aan is gehecht, maar zorgt niet voor hem. Jij moet het doen, dus jij beslist.

Eigenlijk is het zo: je doet het jezelf aan door teveel dingen te willen.
Stop met gedoe als vrijwilligerswerk, bestuurslid zijn etc.

Kies voor je gezin en jezelf en je paard. En anders niet doormodderen maar je paard verkopen, je vind je werk leuker en belangrijker, dan is je werk eigenlijk ook je hobby denk ik

, dan moet je toch een keuze maken.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:38

Geplaatst: 17-03-10 14:38

Hier ook herkenning.
Wij hebben een africhtingsstal en ik heb daarvoor ook altijd in de paarden gewerkt. Sinds we deze stal hebben heb ik er een "normale" baan naast. En toen werd ik zwanger.
Ik kon al vrij snel niets meer op stal (bkkeninstabiliteit) en na de bevalling (21/2 jaar terug) heb ik mss nog 5 x op mijn paard gezeten.
Ook op stal doe ik nog maar 1 avond in de week helpen, en dan ben ik vooral met lesgeven/helpen met jonge paarden bezig.
Mijn eigen paard poets ik dan wel even, maar verder...

Ook gewoon geen zin meer om te rijden, of om er tijd voor vrij te maken.....
Heb dan ook aan mezelf moeten toegeven dat ik er wss toch nooit meer fanatiek mee ga beginnen.
Ben nu op zoek naar een fanatieke verzorger voor mijn paard, zodat ik mijn vrije tijd aan mijn gezin en vrienden kan besteden.
En heb dan ook echt afstand genomen van het tijdperk "ik wil niets anders dan paarden(mensen) om me heen en daarvoor moet er van alles wijken"

**Geplaatst**: 17-03-10 14:46

Geplaatst: 17-03-10 14:46

Volgens mij heb je, je gevoel heel eerlijk verwoord.

Ik heb zelf 2 paarden (+ andere huisdieren). Ik ben m'n PhD aan het afronden en net aan een nieuwe (fulltime)baan (in opvolging daarvan begonnen). M'n vriend en ik doen zo veel mogelijk samen thuis, maar hij heeft een fulltime baan in Utrecht (we wonen in Twente), dus doordeweeks moet ik me ook alleen kunnen redden. Ik heb af en toe het gevoel dat het me moeite kost alle balletjes in de lucht te houden, en dan hebben wij geen kinderen.
Ik zie ook aan vriendinnen, collega's en schoonzusje dat je dat ook niet even 'erbij' doet

Het klinkt een beetje alsof je het punt voorbij bent dat je met links en rechts gaan 'schrapen' aan tijd en activiteiten (uurtje minder hier en daar) de boel op kan lossen.
Ik weet geen echte oplossing voor je, ik weet hoe het voelt als paarden en baan beiden heel belangrijk voor je zijn. (En kinder-tijd inkorten is al helemaal geen optie natuurlijk).
Misschien moet je opletten dat je beslissingen niet uit stelt tot je echt stuk loopt?
Maar ik weet ook wel dat grote beslissingen nemen soms echt tijd nodig heeft.
Is er een mogelijkheid om voor je paard een andere (wedstrijd)ruiter te zoeken? Het is niet makkelijk om een goede te vinden waar je van op aan kan en geen vermogen kost, maar wie weet lukt dat?
Dat geeft je wat adempauze terwijl je voorkomt dat je hem helemaal´op geeft´.

Als je advies wil over het wel of niet aan een PhD beginnen staat m'n pb box altijd open.

**Geplaatst**: 17-03-10 14:50

Geplaatst: 17-03-10 14:50

lastig hoor.. dit is wel een beetje waar ik bang ben voor in de toekomst.. (heb nu nog geen kinderen) maar ik vind ook alles leuk.. probleem is dan bij mij, dat alles geld kost en ik daarom werk....

probeer voor jezelf te bedenken wat voor jou belangrijk is. die keuze kunnen wij niet voor jou maken. maak net als hierboven een overzicht je wat je wanneer gaat doen.
stel je houdt je paard, kun je beter 2x gaan en dan goed gaan rijden ipv gaan en dan het half doen. schrijf de voor en nadelen overal voor op.

succes met de keuze

**Geplaatst**: 17-03-10 14:51

Geplaatst: 17-03-10 14:51

Doneer je hem toch aan mij voor ene poosje

Ik herken het uit mijn omgeving, een paar mensen die ik ken hebben dan ook hun paard weggedaan. Ik mis ze heel erg in de paardenwereld, maar zij zijn op dit moment erg gelukkig met hun beslissing.

Het zou best kunnen dat je op dit moment inderdaad organisatorisch in de knoop zit... Je eigen leven proberen anders te gaan managen kan soms helpen. Maar met die complete herinrichting die jij straks gaat doen snap ik heel goed dat je paard er helemaal bij in schiet.
Even een paar jaar niks geen paarden kan volgens mij heerlijk zijn, en als het gaat kriebelen zit je er toch zo weer middenin. Dat je nu je droompaard op stal hebt staan maakt het er alleen niet makkelijker op.

Vanuit mijn werk en opleiding heb ik een ding geleerd, en dat is dat dat wat je werkelijk wilt vanzelf boven komt drijven. Volg je gevoel en je zit meestal goed.

**Geplaatst**: 17-03-10 15:00

Geplaatst: 17-03-10 15:00

Ik kan me helemaal inleven in jou verhaal.

Heb als klein meisje ook altijd een paard gewild, gekregen toen ik 14 werd en nu 6 jaar later weet ik het niet meer. Heb ook altijd een baan in de paarden gewild, ben over 3 maanden klaar met school (dierverzorging) en ik weet het niet meer.

Ik weet niet of ik dadelijk nog genoeg tijd heb naast een fultime baan voor mijn paard (en ik moet er echt 4 a 5 keer in de week mee rijden, is geen laat-mij-maar-stilstaan-paard) daarnaast heb ik nog een sociaal leven, een vriend en een hele lieve hond die ook veel aandacht opeist (die ik niet altijd mee naar stal kan nemen). En verder heb ik nog steeds de droom om in het buitenland te gaan werken (die momenteel aardig werkelijkheid begint te worden) en dan kan mijn paard zowiezo niet mee. Ik zou hem nu nog goed kunnen verkopen (12 jaar, M dressuur klaar en springt super) maar over 2/3 jaar natuurlijk niet meer.

edit: verder ook altijd de droom en ambitie gehad om fanatiek wedstrijden te gaan rijden, helaas door ongemotiveerde ouder(s), geen trailer en geen aanhangerrijbwijs is dit er nooit voor gekomen terwijl ik wel elke week fanatiek les heb en hard train. Heb nu ook het gevoel dat ik dit dus voor niks doe, omdat ik me dus eigenlijk niet echt kan *bewijzen/meten*

Ik blijf dit topic even volgen, want ik zit zelf net zo in de knoop als de TS ... stipje!

Laatst bijgewerkt door Urko op 17-03-10 15:03, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-03-10 15:02

Geplaatst: 17-03-10 15:02

Ik had je hele verhaal bijna zelf kunnen schrijven! Ik herken er veel in
Ik heb dan nog geen kinderen maar merk dat de paardendroom soms moeilijk is te combineren met de "echte wereld"

Ik werk nu 32 uur en doe daarnaast nog een HBO studie waar ik zo'n 8 a 10 mee bezig ben. Een volle week dus. Daarnaast woon ik samen in een eigen huis en heb zowaar ook nog af en toe een sociaal leven. Tijd om een avondje echt op de bank te hangen heb ik niet. Laat staan een andere hobby. Soms doe ik het wel maar voel me dan meteen schuldig om alles wat ik niet heb kunnen doen. Ik voel me er erg door gejaagd

Heb vaak een tweestrijd met mezelf. Mijn vriend staat achter het feit dat ik een paard heb maar heeft er verder niks mee. Wanneer ik dan momenten heb dat ik het paard even op een, voor mij idee, op een laag pitje heb voel ik me schuldig omdat ik dat "dure" paard maar in de wei laat lopen en even een uurtje langs kom i.p.v. volop trainen.

Maar missen kan ik het tegelijktijd ook niet. Misschien egoistisch maar dit is wel wat ik wil. Ik heb het deels opgelost doordat een goede vriendin mijn paard waarneemt zodra ik even behoefte heb aan tijd voor mezelf en andere. Succes ermee ik weet dat het moeilijk is.

Nomineer dit bericht ×